Avond dag 1 Japan

Wanneer slapen niet lukt en de nieuwsgierigheid roept, besluit ik toch nog een hapje buiten de deur te gaan eten en het metrostation op te zoeken waar vandaan ik morgen vertrekt. In het hotel drink ik nog een kop koffie en snoep ik nog wat van de roze zoete hapjes die staan uitgesteld. Een buffet medewerkster maakt een hartjes gebaar en verteld dat de croissants met crème met aardbeien haar favoriet zijn. Japanners kunnen zo schattig doen, ik hou er van die ‘kawaii’ trekjes met wat gekkigheid en gegiechel. Om 19:00 verdwijnen de hapjes maar er is nog wel soep. Ik leer vandaag het Japanse woord voor soep, of ik het kan onthouden, denk het niet. Ik heb het fonetisch opgeschreven zodat ik het nog een keer kan zeggen maar er klopt grammaticaal niks van. In de soep zaten een soort mini knakworstjes. Smaakten prima. Het werd wel tijd om nog even Tokio in te gaan. Nog even het planbord van de sakura bloesem bekeken, om zo nog ergens een bloeiende bloesem te kunnen spotten. Mij is verteld dat de regen van onder andere gisteren de bloesem rap van de bomen is geraakt. Ik hoop nog een laatbloeier te treffen hier of daar. Buiten het hotel zoek ik metro Kyobashi op waar ik morgen wil vertrekken richting het Snoopy museum. Ervoor wil ik nog naar een aquarium met goudvissen in kunstige kommen, kokers of bakken. Die laatste kan ik lopend af na het ontbijt morgen. Aangekomen bij metrostation Kyobashi loop ik de trap af naar beneden om te kijken of dit beter te doen is dan het doolhof van Tokio station. Dat was het geval. En er waren van die leuke Japanse eethuisjes, bij één liep ik naar binnen. In de vitrine zag ik verse vis liggen en Japanners, waarvan in eerste instantie geen van allen Engels sprak en de menu kaart geen plaatjes had. Een Japanse die alleen in de hoek zat, sprak wel Engels en was bereid mij te hekelen. We raakten aan de praat. Ze had avond programma en een moeilijke baas, dus zat ze aan de Japanse whiskey om het wat draaglijker te maken. Ik mocht proeven maar verslikte mij bijna van de sterkte van dat spul. Haar naam was Miho. Miho had een leuk gerecht je voor mij uitgekozen met een paar verschillende soorten sushi en een minder sterk drankje. Op een gegeven moment moest ze gaan vanwege haar afspraak. We wisselden nummers uit want ze heeft familie in Kyoto met een mineralenwinkel. Ja, dan moet je net bij mij zijn 🙈. Miho nam afscheid en vertelde mij dat ze ook mijn eten had betaald. Ik kreeg een knuffel van haar en we appten nog even hoe leuk we onze spontane ontmoeting vonden. Ik ben nog even blijven hangen om de tonijn sashimi en de kipnuggets te ‘proberen’. Bijzondere avond met een bijzondere ontmoeting.